سو صداي ميشويم
نگاه چشم دل به خيمهگاه در آن زمان ( از سفر نامه کربلا)
كاشيها، فرشها، گلهاي زيباي هلهله لشكر دشمن و اضطراب زن و بچهها از شرايط حاد جنگ و از همه طاقت فرساتر روزي كه ديگر هيچ آبي نبود، عدهاي شهيد و در كنار خيمه قرار داشتند همه زن و بچه گريان و نالان بودند در همين خيمهگاه كه شما حالا ميبينيد كمي گوش دل را باز كنيم صداي گريه بچه، نالههاي زينب صحنه خدا حافظي حسين از خيام حرم درست ديده و شنيده ميشود.
اميد است هر كس در اين مكان قدم ميگذارد يك لحظه وضع آن زمان را در ذهن مجسم كند و از خود بپرسد اينها براي چه و براي چه كساني اين همه سختي و اذيت را تحمل كردند آيا براي نان و آب بود،آيا براي رياست و مقام بود...؟؟ يا براي اسلام كه اسلام براي ماست؟.
ُُُُُآثار و اماكن حرم مطهر امام حسين
شكه از ص 115 كتاب عتبات عاليات شروع ميشود به خاطر اطلاعاتي كه از قديم دارد و نكات بيشتر و دقيقتر لازم است فشرده ای از آنچه لازم است آورده شود:
1)صندوق و ضريح امام حسين: شایان ذكر است همه جزئياتي كه صاحب كتاب متذكر شده نميآوريم بلكه مواردي را برميگزينيم كه قابل اهميت بوده و مكمل ياد داشتهاي خود ما ميباشد تا بتوانيم در جاهايي كه لازم به تحليل است به نكاتي بپردازيم.
«در عصر آلبويه، عضدالدوله، براي نخستين بار در 371 ق، ضريحي از جنس چوب ساج و تزيين شده با عاج را روي قبر امام حسين نصب كرد و قبر را با پارچههاي گرانبهاي ديباج پوشاند. در 620 ق، مؤيد الدين محمد قمي وزير شيعي الناصرالدين الله عباسي صندوقي از چوب بر روي قبر قرار داد و آن را با پارچههاي گران قيمت پوشاند. شاه اسماعيل صفوي در 932 ق، صندوق بسيار زيبايي از خاتم بر روي صندوق ياد شده گذاشت و ضريح را با پردههاي حرير قيمتي پوشاند. در 1153ق، گوهرشادخانم، دختر سلطان حسين صفوي و همسر نادر شاه، صندوقي از خاتم بر روي قبر گذارد، برخي نيز گفتهاند اين صندوقي است كه شاه طهماسب صفوي در 1133ق، به حرم هديه كرده است..
بر فراز قبر و ضريح حضرت امام حسين(ع) گنبد زيبا و مرتفعي وجود دارد كه از دور جلوهاي خاص به كربلا بخشيده است. و عظمت هنري و معنوي آن چشم هر بيننده اي را خيره ميكند و دلها را مجذوب خويش ميسازد. نخستين گنبدي كه بر فراز مرقد امام ساخته شد در زمان منتصر عباسي بود. او پدرش متوكل را به قتل رساند و به ساختن بقعه و بناي حرم پرداخت. اين گنبد كه تا 273ق، پابرجاي بود، رو به ويراني نهاد و در آن سال محمد بن زيدعلوي، از علويان طبرستان به صورت باشكوهي آن را بازسازي كرد در سال 941ق، سلطان سليمان قانوني، از پادشاهان عثماني و سني مذهب، نماي خارجي گنبد را با گچ مرمت و سفيدكاري كرد. پس از آن آقامحمدخان قاجار در 1211ق، آن را با پوششي از طلا زراندود كرد. حدود بيست سال بعد طلاها دچار آسيب و زنگزدگي شد. ساكنان كربلا، با ارسال نامهاي، از فتحعليشاه، مساعدت خواستند. شيخ جعفر كاشف الفطاء به عنوان نماينده آنان، با شاه و سران و مردم نيكوكار شهرهاي ايران ارتباط برقرار كرد. سرآخر به دستور فتحعلي شاه در 1232ق، پوشش گنبد عوض شد و طلاي بهتري در آن بكار رفت.
نخستين مناره مرقد امام حسين(ع) را منتقر عباسي در 247ق، ساخت. او پس از تخريب بارگاه امام حسين(ع) توسط پدرش، متوكل، به بازسازي بنا پرداخت و منارهاي براي راهنمايي زائران و به عنوان نشاني براي آن مرقد برپا كرد. در 747ق، به هنگام بازسازي و توسعه حرم سلطان احمد جلايري، از حاكمان حلايريان و دستنشاندههاي ايلخانان مغول، دو مناره براي حرم ساخت كه عبارتند از: مناره العبد كه مناره جنوبي است و مناره غربي ايوانهاي حرم از زماني كه توسعه صحن حرم در دوره قاجار آغاز شده ايوانهايي در چهار ضلع صحن تعبيه گرديد كه راههاي ورودي به داخل روضه مقدس را تشكيل ميدهند. ايوان طلا (جنوبي) اين ايوان از ساير ايوانها بزرگتر است. طول آن به 36 متر ميرسد و سراسر حرم را از سمت قبله دربرگرفته است. دوازده ستون با ارتفاع متفاوت سقف آن را نگه داشتهاند. ستونهاي وسط چهارمتر و ستونهاي طرفين سه متر ارتفاع دارد. اين ستونها در دوران گذشته از چوب جنگلهاي هند ساخته شده بود وچون رطوبت و موريانه آنها را فرسوده ساخت، يكي از نيكوكاران ايراني به نام محسن قنبر رحيمي در 1389ق، آنها را به ستونهاي سنگي تبديل كرد».